REKLAMA

kasy stefczyka baner 2020

 

Centrum średniowiecznego

Bielska ma klasyczny układ miasta, lokowanego na prawie magdeburskim. Pierwotnie posiadał drewnianą zabudowę, którą strawiły pożary i po nich zaczęto stawiać murowane kamienice. Obecnie stoją tam XVII- i XVIII-wieczne kamieniczki. Od Rynku prostopadle biegną wąskie, brukowane uliczki. W szeregu budynków, przy jednej z nich – podcienia zaliczają się do urokliwszych zakątków miasta.

bbrynek2

                                                                                                                            Fot: UM BB

Od średniowiecza stał na rynku do XVI wieku drewniany ratusz, studnia z kamienną cembrowiną, budynek wagi miejskiej, odbywały się tu cotygodniowe targi i trzy razy w roku jarmarki. Do czasu wielkich niszczących pożarów z 1659 i 1664 miasto posiadało zabudowę wyłącznie drewnianą, z wyjątkiem zamku i kościoła. Po tych klęskach zaczęto stawiać murowane kamienice, które również trawiły pożary w roku 1808 i 1836. W XIV wieku centrum lokacyjnego miasta zostało opasane kamiennym murem w który osadzono trzy baszty. Druga linia murów powstaje w roku 1521.

Najstarsze kamieniczki miejskie pochodzą z XVII i XVIII w. stoją one na wąskich prostokątnych działkach pierwotnych osadników. Są to wąskie piętrowe kamienice z oryginalnymi klepkowymi drzwiami, które prowadzą poprzez wąskie sienie na podwórza, klatki schodowe wyposażone są w świetliki. W sieniach i frontach elewacji kamienic widoczne ślady zamurowanych po pożarach podcieni, które pierwotnie otaczały cały rynek. Miasto w obrębie murów zamieszkiwali wielkomieszczanie potomkowie pierwszych osadników. Byli oni właścicielami działek i domów, korzystali ze wszystkich praw miejskich i do roku 1572 posiadali monopol na prowadzenie rzemiosła i handlu. W 1440 miasto liczyło 400 mieszkańców. Po sprzedaniu miasta przez ostatniego z Piastów w 1572 wielkomieszczanie utracą wpływy na rzecz małomieszczan, czyli mieszkańców przedmieści bielskich, którzy pełnię praw obywatelskich nabędą dopiero po roku 1848 po zniesieniu przeżytków feudalizmu w Austrii.

W czasie prac archeologicznych w latach 90. XX wieku odkryto ślady drewnianego ratusza stojącego na Rynku do XVI w a także fundamenty XVII-wiecznej wagimiejskiej oraz studnię z kamienną cembrowiną z tego samego okresu. Wykazano również, że współcześnie plac jest obniżony w stosunku do swojego pierwotnego poziomu.

 

W 1950 r. Rynek został przeobrażony na skwer z kilkoma lampami gazowymi jakie oświetlały miasto w latach 1864 -1970. . W 1953 roku do rejestru zabytków wpisano układ urbanistyczny Starego Miasta, a siedem lat później wszystkie kamienice przy Rynku. Równocześnie plac został wyłączony z ruchu samochodowego. Przez lata plac, jak i cała starówka, był zaniedbywany. Efektem tych zaniedbań była postępująca degradacja społeczna tego miejsca, a także zawalenie się będącej w złym stanie technicznym, kamienicy nr 4. W latach PRL nosił nazwę plac Związku Walki Młodych.

W 2003 r. rozpoczęto realizację Programu Rewitalizacji Starego Miasta, zakładającego powstrzymanie dewastacji fizycznej i społecznej tego obszaru, poprawę stanu technicznego obiektów, poprawę ładu przestrzennego, estetyki obiektów i ich otoczenia, a także zachowanie i przywrócenie starówce jej historycznych wartości urbanistycznych i architektonicznych. W 2005 r. rozpoczęto przebudowę płyty Rynku, która oficjalnie zakończyła się w 2006 r. Inwestycja ta nosiła nazwę Nowa Starówka – Nowe Szanse. Rewitalizacja Bielskiej Starówki – etap I.

Wszystkie
Z regionu
Gmina Milówka
Gmina Węgierska Górka
Żywiec
Gmina Rajcza
Beskid997
Sport
Gmina Jeleśnia
Książka Tygodnia
Wywiady
Gość BESKIDLIVE